Op papier had ik het allemaal lekker voor elkaar: een boshuisje, een B&B, een paar bedrijven, twee kinderen (ook fulltime), en altijd wel iets te regelen. Tot ik ineens niks meer had om op te leunen behalve… mezelf. Oei. Wat blijkt? Je kunt jezelf niet op stil zetten. In deze blog: therapie, zelfinzicht, onzekerheid en waarom ik weer ben gaan schrijven.
Sinds dit jaar zit ik om de week bij een therapeut. Helaas geen snelle tips of handig stappenplan, maar we kijken naar wat er onder de oppervlakte ligt. En eerlijk? Ik had er, na een vervelende ervaring met een rouwtherapeut na het overlijden van mijn vader, helemaal geen zin in. Praten over mezelf, mijn issues, oefeningen doen en dan hopen dat er iets uitkomt. Maar ik wist ook dat het me alleen niet ging lukken.
En nu, na een aantal sessies, kwamen dingen harder binnen dan ik had verwacht. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat ik al jaren vooral aan het dóén was. Voor de buitenwereld. Voor het gevoel dat ik iets was, omdat ik iets had. Een boshuisje, een B&B, een paar bedrijven. Een leven dat er goed uitzag. En ja, daar ging ik goed op. Ik kreeg berichten over hoe ik het toch allemaal deed, ik had interviews met verschillende bladen, ik ging goed op regelen, op ondernemen, en vooral op het idee: “kijk eens wat ik allemaal kan.” Tot ik het niet meer had. En alleen mezelf overhield. En toen kwam de vraag: vind ik mezelf eigenlijk nog wel leuk als er niets meer te bewijzen valt?
Ik merkte hoe stil het werd, zonder al die plannen, projecten en lijstjes. Hoe ongemakkelijk die leegte voelde. Hoe onzeker ik werd. Want: ben ik zonder dat alles nog wel boeiend genoeg? Leuk genoeg? En eerlijk is eerlijk: social media is dan misschien wel de lastigste plek om te zijn. Want iedereen is daar fantastisch, succesvol en gelukkig – of lijkt dat in elk geval. Maar social media is misschien ook wel de mooiste oefenplek, als je tenminste durft om gewoon jezelf te zijn. Zonder filter. Zonder perfect verhaal. Gewoon jij. Daarom ben ik weer gaan schrijven. Niet om te presteren. Maar om te delen wat echt is.
Omdat ik geloof dat we allemaal verlangen naar verhalen waarin we onszelf kunnen herkennen. Niet perfect. Wel oprecht. En wie weet, herken jij je er ook wel in.
Dan weet je: je bent niet alleen.
Op mijn blog Hey Lies! vertel ik over mijn struggles, onzekerheden, mijn verleden, maar ook handige tips voor lekkere weekjes weg met je lief om te ontspannen, tips om met je kids te doen, lifehacks die voor mij écht werken en andere dingen die het leven mooier en leuker maken.
Ik heb nooit iets gepromoot waar ik zelf niet achter stond, en dat ga ik ook niet doen. Hier krijg je de eerlijke versie van mij. De plussen én de minnen. Niet alleen het mooie plaatje, maar ook de twijfels, de chaos, het zoeken, het groeien. Geen gestylede feed vol verkooppraatjes. Gewoon hoe het is.
En als ik ergens over deel, dan is dat omdat ik het écht zo ervaar. Niet omdat ik er iets voor krijg. Maar omdat ik hoop dat jij er iets aan hebt.
Liefs,
Lisanne
Hey Lies!
